Hoy se celebra el día del maestro en la República Dominicana. Quiero extender una felicitación general a todos los maestros del país y del mundo, hombres y mujeres.

Aprovecho este día para recordar una de las conversaciones que he tenido con mi primer maestro de la escuela, el profesor Sebastián Trejo Gómez, mejor conocido como Radhamés en la que me contaba que él desde muy pequeño soñaba con el oficio de la educación, sobre todo al reflexionar sobre las lecturas del catecismo, a través de las cuales conoció al Maestro, Jesús, cuyo ejemplo le inspiraba.

Así fue: el profesor Radhamés empezó a ejercer la función no bien terminada su carrera formal en la universidad, a la que asistía cada sábado. Tenía diecinueve o veinte años. Recuerdo incluso el día en que cumplió los veinte o los veintiuno (mi matemática todavía no era muy buena), cuando su madre fue a felicitarlo allá en la escuelita donde él daba clases a los tres primeros grados. Era el año 1991. "Esta es la hija mía más vieja", dijo el profesor. Yo, que entonces tenía cuatro años, se lo creí hasta escucharle decir que se trataba de su madre, Doña Jacinta Gómez Pichardo.

Antes que yo cumpliera los cuatro años, y cinco mi hermano Luis Bienvenido, ambos habíamos sido instruidos por nuestros padres en la lectura, y con ellos habíamos aprendido también los números del uno hasta el cien. Nuestra hermana Brunilda Catalina había pasado al tercero, pero había sido víctima, junto a todos sus compañeros de curso, de una acción brutal que ejerció su anterior profesor, quien al ser trasladado restó dos grados a todos los niños.

Yo recuerdo como ahora que los compañeros en los tres grados, así como otros vecinos, se divertían conmigo pidiéndome contar hasta cien. El pequeño niño, que inicialmente asistió como oyente (una especie de preparación para posteriormente entrar en el primero, pues no teníamos preescolar), atendía a las clases de todos los cursos y en pocos días entendería las operaciones matemáticas y los textos destinados para los del segundo y el tercer curso.

El profesor presentó mi caso al distrito escolar, pues, a pesar de la poca edad que tenía, reflexionaba Radhamés, ese niño contaba con la capacidad para tomar clases normales con los demás alumnos; es más, con los del segundo grado. Efectivamente, en unos días llegaría el supervisor del distrito a a evaluar la situación, por lo que Radhamés solicitó a mis padres que me dejaran ir con él a estudiar algunas palabras. Así fue. En la mañana de un domingo, en casa me ponían ropa y zapatos, ayudándose con un el mango de una cuchara para poderme poner estos últimos, porque venía el profe.

El medio de transporte predominante era "el once", como llamamos familiarmente al caminar a pie. El maestro Radhamés me llevó al hombro durante la hora que separaba nuestra casa de la suya. Allí me enseñó los números de tres cifras y me dio un reforzamiento en la lectoescritura. Luego me hizo un dictado de números y palabras.

Esa misma semana fue la visita del supervisor distrital, quien se limitó a pedirme que dibujara una casita en la pizarra. Fui admitido junto a Luis en el primer grado.

Desde aquella primera experiencia educativa, tuve en Radhamés un excelente ejemplo de lo que es ser un verdadero maestro... el que comparte lo que sabe incondicionalmente, con vocación y entrega.

Posteriormente fui alumno de otros verdaderos maestros, como Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel de los Santos (hoy fallecido), Darío Núñez, entre otros. Cada uno de ellos ha aportado mucho a mi formación, y es grato recordar que ellos han contribuido con la educación de miles de jóvenes en nuestras comunidades.

Cada uno de los que hemos vivido la bella experiencia de ser estudiante tenemos en nuestra memoria, además del conocimiento que nos han aportado, los recuerdos que nos ayudan a reconocer una y otra vez la excelente labor que han realizado nuestros maestros.

Felicidades en este y todos los días, maestros dominicanos. Dios les llene de bendiciones.

Cristino Alberto Gómez
30 de junio del 2008

Dieu bénissez aux enseignants
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
A lieu aujourd'hui le jour de l'enseignant dans la République dominicaine. Je veux étendre une félicitation générale à tous les enseignants du pays et du monde, d'hommes et de femmes.

Je profite de ce jour pour rappeler une des conversations qu'ai eues avec mon premier enseignant de l'école, le professeur Sebastián Trejo Gómez, mieux connu comme Radhamés dans lequel m'il comptait qu'il depuis très petit rêvait avec l'office de l'éducation, surtout en indiquant sur les lectures du catecismo, à travers lesquelles il a connu à l'Enseignant, Jesus, dont l'exemple l'inspirait.

Il a ainsi été : le professeur Radhamés a commencé à exercer la fonction non bien terminée sa carrière formelle à l'université, à à laquelle assistait chaque samedi. Avait dix-neuf ou vingt années. Mémoire y compris le jour où il a accompli les vingt ou les vingt et un (ma mathématique n'était pas encore très bonne), quand sa mère a là allé le féliciter dans ce qui est escuelita où lui donnait des classes aux trois premiers degrés. C'était l'année 1991. « Celle-ci le professeur est la fille la mien plus vieille », a dit. Je, qui avais alors quatre années, le lui ai cru jusqu'à l'écouter dire qu'il s'agissait de sa mère, Madame Jacinta Gómez Pichardo.

Avant que j'accomplisse les quatre années, et cinq mon frères Luis Bienvenido, tous les deux nous avions été instruits par nos pères dans la lecture, et avec eux nous avions aussi appris les numéros de de l'un jusqu'à la cent. Notre soeuse Brunilda Catalina était passée au tiers, mais avait été victime, avec tous ses compagnons de cours, d'une action brutale qu'a exercée son professeur précédent, celui qui être transféré a ôté deux degrés à tous les enfants.

Je rappelle comme maintenant que les compagnons dans les trois degrés, ainsi que d'autres voisins, étaient amusés avec mo'en demandant de me compter jusqu'à cent. Le petit enfant, qui a initialement assisté comme auditeur (une espèce de préparation pour postérieurement entrer dans le d'abord, parce que nous n'avions pas préscolaire), il s'occupait aux classes de tous les cours et dans quelques jours il comprendrait les opérations mathématiques et les textes destinés pour ceux du second et troisième cours.

Le professeur a présenté, donc, mon cas au secteur scolaire malgré le peu d'âge qui avait, indiquait Radhamés, cet enfant disposait la capacité pour prendre des classes normales avec les autres élèves ; de plus, avec ceux du second degré. Effectivement, dans des jours arriverait le surveillant du secteur a à évaluer la situation, ce pourquoi Radhamés a demandé à mes pères qu'ils me laissent aller avec lui étudier quelques mots. Il a ainsi été. Dans le matin de dimanche, en maison ils me mettaient du vêtement et des chaussures, en m'aidant avec l'une mangue d'une cuillère pour pouvoir mettre ces derniers, parce que venait le profe.

Le moyen de transport prédominant était « l'onze », comme nous appelons familialement en marchant à pied. L'enseignant Radhamés m'a emmenée à l'épaule pendant l'heure qui séparait notre maison de de la sienne. Là il m'a enseigné les nombres de trois chiffres et il m'a donné un renforcement dans la lectoescritura. Mo'il a ensuite fait une dictée nombres et mots.

Cette même semaine a été la visite du surveillant de district, qui s'est limité à me demander qui dessinerait une maisonnette dans l'ardoise. J'ai été admis avec Luis dans le premier degré.

Depuis celle-là première expérience éducative, j'ai eu en Radhamés un exemple excellent de de ce qui est qui est d'être un véritable enseignant… celui qui partage ce qu'il sait inconditionnellement, avec vocation et livraison.

Postérieurement j'ai été élève d'autres véritables enseignants, comme Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel des Saints (aujourd'hui décédé), Darío Núñez, entre autres. Chacun de d'eux a apporté beaucoup formation, et est agréable de rappeler qu'ils ont contribué avec l'éducation de de milliers de jeunes dans nos Communautés.

Chacun des qu'avons vécu la belle expérience d'être étudiant nous avons dans notre mémoire, outre la connaissance que nous ont apportée, les mémoires qui nous aident à reconnaître maintes et maintes fois la tâche excellente qu'ont effectué nos enseignants.

Félicitations dans ce et tous les jours, enseignants dominicains. Dieu leur remplissez de bénédictions.

Cristino Alberto Gómez
30 juin le 2008

Il dio benedice gli insegnanti
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Oggi il giorno dell'insegnante nella Repubblica Domenicana è celebrato. Desidero estendere una congratulazione generale a tutti gli insegnanti del paese ed il mondo, gli uomini e le donne.

Approfitto del giorno orientale per ricordarmi di una delle conversazioni che ho avuto con il mio primo insegnante della scuola, il professor Sebastián Trejo Go'mez, ben noto migliore come Radhamés in cui mi hanno detto che lui da molto piccolo sognato dell'ufficio della formazione, pricipalmente quando riflette sulle letture del catechism, attraverso cui ha conosciuto l'insegnante, Jesus, di cui l'esempio ha ispirato a lui.

Così era: il professor Radhamés ha cominciato ad impiegare la funzione ha rifinito la sua corsa convenzionale nell'università non bene, che ha assistito ad ogni sabato. Avere diciannove o venti anni. Memoria il giorno in où ha compiuto i venti o il veintiuno (il mio un alambicco matematico non era molto buono neppure), quando la sua madre è andato congratularsela indietro nella piccola scuola in cui ha dato i codici categoria ai tre primi gradi. Era anno 1991. “Questa è la più vecchia miniera della figlia„, ad esempio il professore. I, che allora avere quattro anni, si è creduto fino a ascoltare per dire a lui che fosse la sua madre, Doña Jacinta Go'mez Pichardo.

Prima che compia i quattro anni e cinque il mio benvenuto Luis del fratello, entrambi eravamo stati insegnati a dai nostri genitori nella lettura e con loro inoltre avevamo imparato i numeri di quello fino al cento. La nostra sorella Catherine di Brunilda era accaduto al terzo, ma era stata vittima, vicino a tutti i relativi compagni naturalmente, di un'azione brutale che il suo professore precedente impiegato, che alla riduzione trasferita due gradi a tutti i bambini.

Mi ricordo come ora di chi i compagni nei tre gradi, così come altri vicini, hanno divertito con me che chiedo per dire me a fino a cento. Il piccolo ragazzo, quello inizialmente ha assistito come l'ascoltatore (una specie di preparazione più successivamente da entrare in primo luogo, perché non abbiamo avuti prestudent), ha preso la cura dei codici categoria di tutti i corsi ed in pochi giorni capirebbe i funzionamenti ed i testi matematici destinati a quelli del secondo e terzo corso.

Il professore presentato/ha visualizzato il mio caso al distretto scolastico, allora, nonostante l'età piccola che ha avuto, Radhamés riflesso, quel ragazzo contato sulla capacità di prendere i codici categoria normali con gli altri allievi; è più, con quelli del secondo grado. Effettivamente, nei giorni il soprintendente dal distretto otterrebbe alla a valutare la situazione, ragione per la quale Radhamés ha chiesto i miei genitori che lasciato a me vada con lui studiare alcune parole. Così era. Di mattina di domenica, in casa hanno messo i vestiti ed i pattini a me, aiutandosi con una maniglia di un cucchiaio per potere a me mettere questi ultimi, perché il profe è venuto.

I mezzi di era predominante di trasporto “gli undici„, come abbiamo denominato esperto quando cammina a piedi. L'insegnante di Radhamés lo ha preso alla spalla durante l'ora che ha separato la nostra casa di suo. Là ha insegnato i numeri me di tre numeri ed ha dato un rinforzo me nel lectoescritura. Presto ha fatto una dettatura a me dei numeri e delle parole.

Che la stessa settimana era la chiamata del soprintendente distrital, che si è limitato per chiedere a me che ha disegnato una piccola casa nell'ardesia. Sono stato ammesso vicino a Luis nel primo grado.

Da quell'prima esperienza educative, ho avuto in Radhamés un esempio eccellente di cui è di essere un insegnante allineare… quello che si ripartisce che cosa sa senza riserve, con il vocation e dà.

Più successivamente ero allievo di altri insegnanti allineare, come Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel dei san (oggi passati via), Darío Núñez, tra altri. Ogni di loro ha contribuito molto alla mia formazione ed è piacevole ricordarsi di che hanno contribuito con la formazione dei migliaia dei giovani nelle nostre Comunità.

Ogni uno di quello abbiamo vissuto l'esperienza bella da essere allievo che abbiamo nella nostra memoria, oltre che la conoscenza che ha contribuito a noi, nelle memorie che li aiutano a riconoscere ripetutamente il lavoro eccellente che ha fatto i nostri insegnanti.

Congratulazioni in questo e giornaliere domenicani, insegnanti. Materiali di riempimento del dio a loro dei blessings.

Cristino Alberto Go'mez
30 di giugno del 2008

Gott segnet die Lehrer
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Heute wird der Tag des Lehrers in der Dominikanischen Republik gefeiert. Ich möchte einen allgemeinen Glückwunsch auf alle Lehrer des Landes und der Welt, der Männer und der Frauen verlängern.

Ich nutze Osttag, um mich eins an der Gespräche, die ich mit meinem ersten Lehrer der Schule, gehabt habe Professor Sebastián Trejo Go'mez, besseres weithin bekanntes zu erinnern wie Radhamés, in dem es mir daß er von sehr kleinem geträumt über das Büro der Ausbildung erklärte, hauptsächlich als, reflektierend auf den Messwerten des Katechismus, durch die den Lehrer kannte, Jesus, dessen Beispiel zu ihm anspornte.

So war es: Professor Radhamés fing an, die Funktion anzuwenden beendete sein formales Rennen in der Universität nicht gut, der er jeden Samstag sich sorgte. Es war neunzehn oder Zwanzig Jahre alt. Gedächtnis der Tag, an dem er die Zwanzigen oder das veintiuno erfüllte (meine mathematische Stille war nicht gleichmäßiges sehr gutes), als ihre Mutter ging, es in der kleinen Schule zurück zu beglückwünschen, in der er Kategorien zu den drei ersten Grad gab. Es war Jahr 1991. „Dieses ist die ältere Grube der Tochter“, sagte den Professor. I, die dann vier Jahre alt war, wurde ihm bis das Hören geglaubt, zum zu ihm, daß sie seine Mutter war, Doña Jacinta Go'mez Pichardo zu sagen.

Bevor ich die vier Jahre und fünf mein Bruder Willkommen Luis erfüllte, beide waren wir von unseren Eltern im Messwert angewiesen worden, und mit ihnen hatten wir auch die Zahlen von der bis das hundert erlernt. Unsere Brunilda Schwester Catherine war drittem geschehen, aber sie war Opfer, nahe bei allen seinen Begleitern selbstverständlich, einer brutalen Tätigkeit gewesen, die sein vorhergehender Professor angewendet, der zu gebrachten zwei Grad auf allen Kindern verringert werden.

Ich erinnere mich wie jetzt, an wem die Begleiter in den drei Grad, sowie andere Nachbarn, mit mir erbitten, um bis hundert zu erklären mir unterhielten. Kleiner Junge, der, der zuerst wie Zuhörer gesorgt wurde (eine Sorte Vorbereitung später, zum zuerst hereinzukommen, weil wir nicht prestudent hatten), kümmerte um den Kategorien aller Kurse und an wenigen Tagen würde es die mathematischen Betriebe und die Texte verstehen, die für die des zweiten und dritten Kurses bestimmt sind.

Der dargestellte Professor/zeigte meinen Fall zum gelehrten Bezirk dann trotz des kleinen Alters, das er hatte, reflektiertes Radhamés, dieser Junge an, der auf der Kapazität, normale Kategorien mit den anderen Kursteilnehmern zu nehmen gezählt wurde; es ist mehr, mit denen des zweiten Grads. In der Tat an den Tagen würde der Inspektor vom Bezirk an a erhalten, die Situation, Grund auszuwerten, warum Radhamés um meine Eltern bat, denen gelassen zu mir mit ihm gehen Sie, einige Wörter zu studieren. So war es. Morgens von einem Sonntag, im Haus setzen sie Kleidung und Schuhe zu mir, mit einem Handgriff eines Löffels helfend ich setzen diese letzten, weil profe kam.

Die Mittel der überwiegenden Transportära „die elf“, wie wir vertraut benannten, als, gehend auf Fuß. Der Radhamés Lehrer nahm mich zur Schulter während der Stunde, die unser Haus von ihrem trennte. Dort unterrichtete es mir von drei Zahlen die Zahlen und es gab eine Verstärkung ich im lectoescritura. Bald tat es ein Diktat mich von Zahlen und von Wörtern an.

Daß die gleiche Woche der Besuch des distrital Inspektors war, der sich begrenzte, um zu mir zu verlangen, daß er ein kleines Haus im Schiefer zeichnete. Ich wurde nahe bei Luis im ersten Grad zugelassen.

Von dieser ersten educative Erfahrung hatte ich in Radhamés ein ausgezeichnetes Beispiel, von dem es ist, ein zutreffender Lehrer zu sein… das, das teilt, was unbedingt weiß, mit Berufung und gibt.

Später war ich Kursteilnehmer anderer zutreffender Lehrer, wie Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel der Heiligen (heute weg geführt), Darío Núñez, unter anderen. Jedes von ihnen hat viel zu meiner Anordnung beigetragen, und ist, daran zu erinnern angenehm, daß sie mit der Ausbildung von Tausenden der jungen Leute in unseren Gemeinschaften beigetragen haben.

Jedes eins von dem haben wir die schöne Erfahrung gelebt, zum Kursteilnehmer, den wir in unserem Gedächtnis haben, zusätzlich zum Wissen zu sein, das zu uns beigetragen hat, in den Gedächtnissen, die uns helfen, die ausgezeichnete Arbeit Zeit und Zeit wieder zu erkennen, die unsere Lehrer gebildet hat.

Dominikanische Glückwünsche diesbezüglich und täglich, Lehrer. Gottfüllen zu ihnen des Segens.

Cristino Alberto Go'mez
30 von Juni 2008

O deus blesses os professores
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
O dia do professor na república Dominican é comemorado hoje. Eu quero estender um congratulation geral a todos os professores do país e o mundo, os homens e as mulheres.

Eu faço exame da vantagem do dia do leste para recordar uma das conversações que eu tive com meu primeiro professor da escola, professor Sebastián Trejo Go'mez, well-known melhor como Radhamés em que me disseram que ele de muito pequeno sonhado sobre o escritório da instrução, principalmente ao refletir nas leituras do catechism, através de que conheceu o professor, Jesus, cujo o exemplo lhe inspirou.

Assim era: o professor Radhamés começou a exercer a função terminou sua raça formal na universidade não bem, que atendeu a cada sábado. Tinha dezenove ou vinte anos velho. Memória o dia em que cumpriu os vinte ou o veintiuno (meu um destilador matemático não era muito bom uniforme), quando sua mãe foi o felicitar para trás na escola pequena onde deu classes aos três primeiros graus. Era o ano 1991. “Esta é a mina mais velha da filha”, disse o professor. I, que tinha então quatro anos velha, foram-lhe acreditados até escutar para dizer-lhe que era sua mãe, Doña Jacinta Go'mez Pichardo.

Antes que eu cumpri os quatro anos, e cinco minha boa vinda Luis do irmão, ambos nós fomos instruídos por nossos pais na leitura, e com eles nós tínhamos aprendido também os números de esse até o cem. Nossa irmã Catherine de Brunilda tinha acontecido ao terceiro, mas tinha sido vítima, ao lado de todos seus companheiros naturalmente, de uma ação brutal que seu professor precedente exercido, que a ser reduzido transferido dois graus a todas as crianças.

Eu recordo como agora quem os companheiros nos três graus, as well as outros vizinhos, divertiram com mim que pede para me dizer até cem. O menino pequeno, aquele atendido inicialmente como o ouvinte (uma espécie da preparação mais tarde a entrar primeiramente, porque nós não tivemos prestudent), tomou cuidado das classes de todos os cursos e em poucos dias compreenderia as operações e os textos matemáticos destined para aquelas do segundo e terceiro curso.

O professor apresentado/indicou meu caso ao distrito scholastic, então, apesar da idade pequena que teve, Radhamés refletido, esse menino contado na capacidade fazer exame de classes normais com os outros estudantes; é mais, com os aqueles do segundo grau. Certamente, nos dias o supervisor do distrito começaria em a avaliar a situação, razão porque Radhamés pediu meus pais que deixado a mim vá com ele estudar algumas palavras. Assim era. Na manhã de um domingo, na casa põem a roupa e as sapatas a mim, ajudando-se a com um punho de uma colher mim põem estes últimos, porque o profe veio.

Os meios da era predominant do transporte “os onze”, como nós nos chamamos familiar ao andar no pé. O professor de Radhamés fêz exame de me ao ombro durante a hora que separou nossa casa de dela. Lá ensinou-me os números de três números e deu reforçar-me no lectoescritura. Logo fêz-me um ditado dos números e das palavras.

Que a mesma semana era a visita do supervisor distrital, que se limitou para me pedir que extraiu uma casa pequena no slate. Eu fui admitido ao lado de Luis no primeiro grau.

Dessa primeira experiência educative, eu tive em Radhamés um exemplo excelente de que é ser um professor verdadeiro… esse que compartilha de o que sabe incondicional, com vocation e dá.

Mais tarde eu era estudante de outros professores verdadeiros, como Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel dos Saints (passados hoje afastado), Darío Núñez, entre outros. Cada deles contribuiu muito a minha formação, e é agradável recordar que contribuíram com a instrução dos milhares de povos novos em nossas comunidades.

Cada um disso nós vivemos a experiência bonita a ser estudante que nós temos em nossa memória, além ao conhecimento que nos contribuiu, as memórias que nos ajudam reconhecer outra vez o tempo excelente do trabalho e o tempo que fêz nossos professores.

Felicitações no este e diário Dominican, professores. Suficiências do deus a eles dos blessings.

Cristino Alberto Go'mez
30 de junho do 2008

God blesses the teachers
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Today the day of the teacher in the Dominican Republic is celebrated. I want to extend a general congratulation to all the teachers of the country and the world, men and women.

I take advantage of east day to remember one of the conversations that I have had with my first teacher of the school, professor Sebastián Trejo Go'mez, better well-known like Radhamés in which it told me that he from very small dreamed about the office of the education, mainly when reflecting on the readings of the catechism, through which knew the Teacher, Jesus, whose example inspired to him.

Thus it was: professor Radhamés began to exert the function finished his formal race in the university not well, which he attended every Saturday. It was nineteen or twenty years old. Memory the day in which it fulfilled the twenty or veintiuno (my mathematical one still was not even very good), when her mother went to congratulate it back in the small school where he gave classes to the three first degrees. It was year 1991. “This is the daughter older mine”, said the professor. I, who then was four years old, was believed it until listening to say to him that she was his mother, Doña Jacinta Go'mez Pichardo.

Before I fulfilled the four years, and five my brother Welcome Luis, both we had been instructed by our parents in the reading, and with them we had also learned the numbers of the one until the one hundred. Our Brunilda sister Catherine had happened to third, but she had been victim, next to all its companions of course, of a brutal action that his previous professor exerted, who to the transferred being reduced two degrees to all the children.

I remember like now who the companions in the three degrees, as well as other neighbors, amused with me requesting to tell to me up to one hundred. Small boy, that initially attended like listener (a species of preparation later to enter first, because we did not have prestudent), took care of the classes of all the courses and in few days it would understand the mathematical operations and texts destined for those of the second and third course.

The professor presented/displayed my case to the scholastic district, then, in spite of the little age that he had, reflected Radhamés, that boy counted on the capacity to take normal classes with the other students; it is more, with those of the second degree. Indeed, in days the supervisor from the district would get at a to evaluate the situation, reason why Radhamés asked for my parents who let to me go with him to study some words. Thus it was. In the morning of a Sunday, in house they put clothes and shoes to me, helping itself with a handle of a spoon to be able to me to put these last ones, because profe came.

The means of predominant transport era “the eleven”, as we called familiarly when walking on foot. The Radhamés teacher took me to the shoulder during the hour that separated our house of hers. There it taught the numbers to me of three numbers and it gave a reinforcing me in the lectoescritura. Soon it did a dictation to me of numbers and words.

That same week was the visit of the distrital supervisor, who limited itself to request to me that he drew a small house in the slate. I was admitted next to Luis in the first degree.

From that first educative experience, I had in Radhamés an excellent example of which it is to be a true teacher… the one that shares what knows unconditionally, with vocation and gives.

Later I was student of other true teachers, like Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel of the Saints (today passed away), Darío Núñez, among others. Each one of them has contributed much to my formation, and is pleasing to remember that they have contributed with the education of thousands of young people in our communities.

Each one of that we have lived the beautiful experience to be student we have in our memory, in addition to the knowledge who has contributed to us, the memories that help us to recognize the excellent work time and time again that has made our teachers.

Dominican congratulations in this and every day, teachers. God fills to them of blessings.

Cristino Alberto Go'mez
30 of June of the 2008

Guden välsignar lärarna
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
I dag firas dagen av lärare i Dominikanska republiken. Jag önskar att fördjupa allmän lyckönskan till alla lärare av landet och världen, manarna och kvinnorna.

Jag tar fördel av den östliga dagen för att minnas en av konversationerna, som jag har haft med min första lärare av skola, professorn Sebastián Trejo Go'mez, bättre välkända lika Radhamés som den berättade i mig att honom från mycket litet dreamed om kontoret av utbildningen, främst, när det reflekterade på läsningarna av catechismen, som visste till och med lärare, Jesus, vars exempel inspirerade till honom.

Således var det: professorn som Radhamés började att utöva fungera, avslutade hans formella race i den inte väl universitetar, som han deltog i varje lördag. Det var den gammala nitton eller tjugo år. Minnet dagen, som det fullgj橬一j i tjugona, eller veintiunoen (min matematiska en stillbild var inte ens mycket godan), när hon fostrar, gick att gratulera den som var tillbaka i det litet, skolar var han gav sig klassificerar till de tre grundexamina. Det var året 1991. ”Är detta det äldre min för dotter”, sade professorn. I, som var därefter fyra gammala år, troddes det, till du lyssnade till något att säga till honom, att hon var his, fostrar, Doña Jacinta Go'mez Pichardo.

För jag fullgj橬一j de fyra åren och fem min brodervälkomnande Luis, båda hade vi instruerats av våra föräldrar i läsningen, och med dem hade vi också lärd numrerar av den till hundraen. Vår Brunilda syster Catherine hade händt till tredje, men hon hade varit offer, bredvid alla dess följen naturligtvis, av en brutal handling som hans utövade föregående professor, som till överfört förminskas två grader till alla barn.

Jag minns något liknande nu vem följena i de tre graderna, as well as andra grann, roade med mig som ber för att berätta till mig upp till hundra. Den små pojken, det deltog i initialt den lika lyssnare (mer sistnämnd art av förberedelsen som ska skrivas in först, därför att vi inte hade prestudent), tillvaratog klassificerar jagar allra, och i få dagar som den skulle, förstå de matematiska funktionerna och texterna som är destinerade för de av understödja och jaga third.

Den framlade professorn/visade mitt fall till det skolastiska området, därefter, trots lite åldern, som han hade, reflekterade Radhamés, den pojke som räknades på kapaciteten att ta det normala, klassificerar med de andra deltagarna; det är mer, med de av understödjagraden. Sannerligen i dagar får arbetsledaren från det skulle området på a utvärdera läget, resonerar varför Radhamés som frågas för min föräldrar, som låtet till mig går med honom till studien som någon uttrycker. Således var det. I morgonen av en söndag i hus sätter skor de kläder och till mig, portionen sig själv med ett handtag av en sked mig sist sätter dessa en, därför att profe kom.

Hjälpmedlet av den dominera transporteraen ”elvana”, som vi kallade bekant, när vi gick på fot. Den Radhamés lärare tog mig till knuffa under timmen som avskilde vårt hus av hennes. Där undervisade det numrerar till mig av tre numrerar, och det gav en förstärkning mig i lectoescrituraen. Snart gjorde det en diktamen till mig av numrerar och uttrycker.

Att samma vecka var besök av den distrital arbetsledaren, som begränsade sig för att be till mig att han drog ett litet hus i kritisera. Jag medgavs bredvid Luis i grundexamen.

Från det första educative erfara, mig hade i Radhamés ett utmärkt exempel som den är att vara av en riktig lärare…, den som aktier vad vet unconditionally, med kall och ger sig.

Mer sistnämnd var jag deltagaren av andra riktiga lärare, lika Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel av saintsna (som i dag bort passerades), Darío Núñez, bland andra. Varje av dem har bidragit mycket till mitt bildande och behar för att minnas att de har bidragit med utbildningen av tusentals ungdomar i våra gemenskaper.

Varje av det har vi bott det härligt erfar för att vara deltagaren som vi har i vårt minne, förutom kunskapen, som har bidragit till oss, minnena som hjälper oss att känna igen den utmärkta arbetstiden och tid igen, som har gjort våra lärare.

Dominikansk lyckönskan i detta och dagligt, lärare. Gudpåfyllningar till dem av välsignelser.

Cristino Alberto Go'mez
30 av Juni av 2008en

Бог благословляет учителей
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Сегодня день учителя в Доминиканской Республике отпразднован. Я хочу расширить вообще поздравление к всем учителям страны и мира, людей и женщин.

Я take advantage of восточный день для того чтобы вспомнить один из переговоров я имел с моим первым учителем школы, профессор Sebastián Trejo Go'mez, более лучшее well-known как Radhamés в котором он сказал мне что он от очень малого мечтанного о офисе образования, главным образом отражая на чтениях катехизиса, через которую знал учителя, Иесус, пример которого воодушевил к ему.

Таким образом оно было: профессор Radhamés начал прилагать функцию закончил его официально гонку в университете наилучшим образом, которому он присутствовал на каждой субботе. Было 19 или 20 лет старых. Память день в оно выполнило 20 или veintiuno (моя математически одна тишина не была ровные очень хорошими), когда ее мать пошла поздравить его назад в малой школе где он дал типы к 3 первым градусам. Было годом 1991. «Это будет шахтой дочи более старой», сказало профессору. Iий, которая после этого была 4 лет старого, не поверить ему до слушать для того чтобы сказать к ему что она была его матью, Doña Jacinta Go'mez Pichardo.

Прежде чем я выполнил 4 лет, и 5 мое гостеприимсво Луис брата, оба мы были проинструктированы нашими родителями в чтении, и с ими мы также не выучить номера одного до 100. Наша сестра Катрин Brunilda случилась к третьему, но она была жертвой, рядом с всеми своими товарищами of course, зверского действия которое его ранее приложенный профессор, который к возвращенным быть уменьшенным 2 градуса к всем детям.

Я вспоминаю как теперь товарищи в 3 градусах, также, как другие соседи, позабавили при я спрашивая для того чтобы сказать к мне up to 100. Малый мальчик, то первоначально присутствовал на как оператор на приеме (вид подготовки более поздно, котор нужно войти сперва, потому что мы не имели prestudent), позаботился о типы всех курсов и в немногих днях он понял бы математически деятельности и тексты destined для того из второго и третьего курса.

Представленный профессор/показал мой случай к схоластичному заречью, после этого, in spite of маленькое время которое он имел, отраженное Radhamés, тот мальчик подсчитанный на емкости принять нормальные типы с другими студентами; оно больше, с тем из второго STEPENи. Деиствительно, в днях получили бы, что на a оценил заведущая от заречья ситуацию, причину почему Radhamés ask for мои родители которым воспрепятствовали к мне пойдите с им изучить некоторые слова. Таким образом оно было. В утро воскресенья, в доме они кладут одежды и ботинки к мне, помогающ с ручкой ложки я положили эти последние одни, потому что profe пришло.

Середины большей частью эры перехода «11», по мере того как мы вызвали знакомо гуляя on foot. Учитель Radhamés принял меня к плечу во время часа отделил нашу дом hers. Там оно научило номерам к мне 3 номеров и оно дало усиливать меня в lectoescritura. Скоро оно сделало диктовку к мне номеров и слов.

Что такой же неделей было посещение distrital заведущей, который ограничивал для того чтобы спросить к мне что он нарисовал малую дом в шифере. Я был впущен рядом с Луис в первом STEPENи.

От того первого educative опыта, я имел в Radhamés превосходный пример of which он должен быть поистине учителем… одно делит знает безусловно, с призванием и дает.

Более поздно я был студентом других поистине учителей, как Ignacio Ferreira, Teodoro Muñoz, Манюэль Saints (сегодня ых прочь), Darío Núñez, среди других. Каждое одно из их способствовало много к моему образованию, и pleasing для того чтобы вспомнить что они способствовали с образованием тысяч молодых людей в наших общинах.

Каждое одно из того мы жили красивейший опыт, котор нужно быть студентом, котор мы имеем в нашей памяти, в дополнение к знанию которое способствовало к нам, памятях которые помогают нам узнавать превосходную работу time and time again которая делала наших учителей.

Доминиканские поздравления в этом и ежедневно, учителя. Заполнения бога к им благословений.

Cristino Альберто Go'mez
30 от Джун 2008

De god zegent de leraren
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Vandaag wordt de dag van de leraar in de Dominicaanse Republiek gevierd. Ik wil een algemene gelukwens tot alle leraren van het land en de wereld, de mannen en de vrouwen uitbreiden.

Ik haal voordeel het oosten uit dag om één van de gesprekken te herinneren die ik met mijn eerste leraar van de school, Professor Sebastián Trejo Go'mez heb gehad, beter bekend als Radhamés waarin het me dat hij van zeer gedroomd klein over het bureau van het onderwijs, hoofdzakelijk toen het overdenken de lezingen van catechism, waardoor de Leraar kende, Jesus vertelde, het van wie voorbeeld aan hem inspireerde.

Aldus was het: Professor Radhamés begon de functie uit te oefenen beëindigde zijn formele race op de universiteit niet goed, die hij elke Zaterdag bijwoonde. Het was negentien of twintig jaar oud. Geheugen de dag waarin het twintig vervulde of veintiuno (mijn wiskundige men nog was niet zelfs goed zeer), toen haar moeder het in de kleine school ging terug gelukwensen waar hij klassen aan de drie eerste graden gaf. Het was jaar 1991. „Dit is de dochter oudere mijn“, zei de professor. I, die toen vier jaar oud was, werd geloofd het tot het luisteren om te zeggen aan hem dat zij zijn moeder, Doña Jacinta Go'mez Pichardo was.

Alvorens ik de vier jaar, en vijf mijn broer Welkome Luis vervulde, allebei waren wij geïnstrueerda door onze ouders in de lezing, en met hen hadden wij ook de aantallen van tot honderd geleerd. Onze Brunilda zuster Catherine was aan derde gebeurd, maar zij was natuurlijk slachtoffer, naast al zijn metgezellen, van een brutale actie geweest die zijn vorige professor uitoefende, die overgebracht wordt verminderd twee graden naar alle kinderen.

Ik herinner nu me als wie de metgezellen in de drie graden, evenals andere buren, met me amuseerden die aan me tot honderd verzoekt te vertellen. De kleine jongen, die aanvankelijk als luisteraar (een soort voorbereiding later eerst in te gaan, omdat wij prestudent niet) hadden aanwezig was, behandelde de klassen van alle cursussen en in weinig dagen zou het de wiskundige verrichtingen begrijpen en de teksten die voor die van de tweede en derde cursus worden bestemd.

De professor stelde/getoond mijn geval aan het scholastische district, dan, ondanks de kleine leeftijd voor dat hij had, op Radhamés wees, dat de jongen op de capaciteit telde om normale klassen met de andere studenten te nemen; het is meer, met die van de tweede graad. In dagen de supervisor van het district zou bij a krijgen namelijk om de situatie, reden te evalueren waarom Radhamés die mijn ouders wordt gevraagd die aan me laten met hem sommige woorden ga bestuderen. Aldus was het. In de ochtend van een Zondag, binnenshuis legden zij kleren en schoenen aan me voor, die helpt met een handvat van een lepel aan me kunnen deze laatste degenen zetten, omdat profe kwam.

De middelen van overheersende vervoerera „elf“, aangezien wij informeel toen te voet het lopen riepen. De leraar Radhamés nam me aan de schouder tijdens het uur dat ons huis van van haar scheidde. Daar onderwees het de aantallen aan me drie aantallen en het gaf het versterken van me in lectoescritura. Spoedig deed het een dictee aan me van aantallen en woorden.

Die zelfde week was het bezoek van de distrital supervisor, die zich beperkte om te verzoeken aan me om dat hij een klein huis in de lei trok. Ik werd toegelaten naast Luis in de eerste graad.

Vanuit die eerste educatieve ervaring, had ik in Radhamés een uitstekend voorbeeld waarvan het een ware leraar moet zijn… die aandelen wat, met roeping onvoorwaardelijk kent en geeft.

Recenter was ik student van andere ware leraren, zoals Ignace Ferreira, Teodoro Muñoz, Manuel van de (vandaag) verdwenen Heiligen, Darío Núñez, onder anderen. Elke één van hen heeft veel bijgedragen tot mijn vorming, en tevredengesteld om te herinneren dat zij met het onderwijs van duizenden jonge mensen in onze gemeenschappen hebben bijgedragen.

Elke één van dat hebben wij de mooie ervaring om student geleefd te zijn die wij in ons geheugen hebben gehad, naast de kennis die heeft bijgedragen tot ons, geheugen die ons helpen om het uitstekende werk telkens weer te erkennen dat onze leraren heeft gemaakt.

Dominicaanse gelukwensen in dit en dagelijks, leraren. De god vult aan hen van zegen.

Cristino Alberto Go'mez
30 van Juni van 2008

إلهة يبارك المعلمات
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
اليوم ب احتفل اليوم من المعلمة في ال [دومينيكن ربوبليك]. أنا أريد أن يمدّد تهنئة عامّة إلى [ألّ ث] معلمات من البلد والعالم, رجال ونساء.

أنا أستفيد يوم شرقيّة أن يتذكّر واحدة من المحادثات أنّ أنا قد تلقّيت مع معلمتي أولى من المدرسة, أستاذة [سبستين] [ترجو] [غ'مز], جيّدة معروفة مثل [ردهمس] في أيّ هو قالني أنّ هو من جدّا صغيرة [درمد] حول المكتب من التربية, في الدّرجة الأولى عندما يعكس على القراءات من ال [كتشسم], من خلال أيّ عرف المعلمة, يسوع, الذي مثال ألهم إلى ه.

لذلك كان هو: بدأ أستاذة [ردهمس] أن يبذل العمل أنهى جنسه رسميّة في الجامعة لا جيّدا, أيّ هو حضر كلّ يوم السّبت. هو كان تسعة عشرة أو عشرون [ير ولد]. ذاكرة اليوم في أيّ هو أنجز العشرون أو [فينتيونو] (ي رياضيّة واحدة [ب] سكون لم يتساوى جدّا جيّدة), عندما أمه ذهب أن يهنّئ هو إلى الخلف في المدرسة صغيرة حيث هو أعطى أصناف إلى الثلاثة درجات أولى. هو كان سنة 1991. "هذا الابنة منجم لغم قديمة", قال الأستاذة. صدقت [إي], الذي بعد ذلك كان أربعة [ير ولد], كان هو حتّى يستمع أن يقول إلى ه أنّ هو كان أمه, [دوا] [جسنتا] [غ'مز] [بيشردو].

قبل أن أنجز أنا الأربعة سنون, وخمسة ي أخ ترحيب [لويس], كلا نحن تلقّى يكون أمرت بوالدنا في القراءة, ومع هم نحن تلقّى أيضا علمنا الأرقام من الواحدة حتّى ال [أن هوندرد]. نا [برونيلدا] كان أخت [كثرين] قد حدث إلى ثالثة, غير أنّ هو كان قد كان ضحية, [نإكست تو] كلّه رفيقات [أف كورس], من عمل قاسية أنّ أستاذته سابقة يبذل, الذي إلى ال [ترنسفرّد] يكون يقلّد اثنان درجات إلى [ألّ ث] أطفال.

أنا أتذكّر مثل الآن الذي الرفيقات في الثلاثة درجات, [أس ولّ س] أخرى جار, سلّوا مع ي يرجو أن يقول إلى ي [أوب تو] [أن هوندرد]. حضر فتى صغيرة, أنّ في البداية مثل مستمعة (نوع التحضير فيما بعد أن يدخل أولى, لأنّ نحن لم نتلقّى [برستثدنت]), أخذ عناية من الأصناف من [ألّ ث] مسالك وفي قليل من أيام هو فهم الرياضيّة عمليات ونصوص معدّ ل ل أنّ من الثاني ومسلك ثالثة.

عرض الأستاذة يقدّم/حالتي إلى المنطقة مدرسيّة, بعد ذلك, [إين سبيت وف] العمر صغيرة أنّ هو تلقّى, يعكس [ردهمس], أنّ فتى يعدّ على القدرة أن يأخذ أصناف عاديّة مع الأخرى طالبات; هو أكثر, مع أنّ من الثاني درجة. حقّا, في أيام حصل المشرفة من المنطقة في [ا] أن يقيّم الحالة, سبب لما [ردهمس] سأل لوالدي الذي يترك إلى ي ذهبت مع ه أن يدرس بعض كلمة. لذلك كان هو. في الصباح من يوم الأحد, في منزل وضع هم ملابس وأحذية إلى ي, يساعدبنفسي مع مقبض من ملعقة أن يكون يمكن إلى ي أن يضع هذا متأخّرة أحد, لأنّ [بروف] أتى.

ال [منس] من سائدة نقل عصر "الإحدى عشرة", بما أنّ نحن دعانا دون كلفة عندما يمشي [أن فووت]. [ردهمس] أخذني معلمة إلى الكتف أثناء الساعة أنّ فصل منزلنا من خاصّتي. هناك علم هو الأرقام إلى ي من ثلاثة أرقام وهو أعطى يعزّزني في ال [لكتوسكريتثرا]. قريبا أتمّ هو أمر جازم إلى ي من أرقام وكلمات.

أنّ كان نفسه أسبوع الزيارة من المشرفة [ديستريتل], الذي حدّدبنفسي أن يرجو إلى ي أنّ هو سحب منزل صغيرة في الأردواز. أنا كان اعترفت [نإكست تو] [لويس] في الدرجة أولى.

من أنّ خبرة أولى تثقيفيّة, تلقّى أنا في [ردهمس] مثال ممتازة [أف وهيش] هو أن يكون يصحّ معلمة… يعطي الواحدة أنّ يشارك ماذا يعرف [أونكنديأيشنلّي], مع مهنة و.

فيما بعد كان أنا طالبة من أخرى يصحّ معلمات, مثل [إينسو] [فرّيرا], [تيودورو] [مووز], [منول] من القديسات (اليوم يمّرّ بعيدا), [درو] [نز], بين أخرى. قد أسهم [إش ون] من هم كثير إلى تشكيلي, وسارّة أن يتذكّر أنّ هم قد أسهموا مع التربية الآلاف من الناس شابّة في جماعاتنا.

[إش ون] من أنّ قد عاش نحن الخبرة جميلة أن يكون طالبة نحن نتلقّى في ذاكرتنا, [إين دّيأيشن تو] المعرفة الذي قد أسهم إلى نا, الذاكرات أنّ يساعدنا أن يميّز العمل ممتازة [تيم ند تيم غين] أنّ قد جعل معلماتنا.

تهاني دومينيكانيّة في هذا ويوميّة, معلمات. إلهة أملاء إلى هم من بركات.

[كريستينو] [ألبرتو] [غ'مز]
30 من يونيو - حزيران من ال 2008